Laten we Europa re-humaniseren

Laten we Europa re-humaniseren

| 30 September 2020

​Aan de grenzen van Europa trachten dagelijks tienduizenden vluchtelingen te overleven: tussen de olijfbomen of op het asfalt, in lekke tenten en containers. Met amper toegang tot water, voedsel, wc’s en medicijnen. De recente beelden van de allesverwoestende brand in het vluchtelingenkamp Moria op Lesbos illustreren – eens te meer – het collectieve falen van het Europese migratiebeleid, uitgerekend rond de essentie van het Europese project: respect voor de universele mensenrechten.

Het was niet de eerste brand in Moria. Toen covid-19 van Moria een hel dreigde te maken, werd niet ingegrepen. Integendeel, het enige noodziekenhuis van Artsen zonder Grenzen werd op bevel van de Griekse overheid gesloten. Deugdzame mensen leunden achterover en lieten verschrikkelijke dingen gebeuren. En Europa blijft zwijgen. Voor de stichters van het EU-verdrag stonden de onschendbare en onvervreemdbare rechten van de mens nochtans centraal. Maar voor de Europese leiders vandaag zijn ze bijzaak: de nationale belangen primeren. Omdat in steeds meer Europese landen het ‘eigen volk eerst’-principe heerst, wordt de essentie van het Europese project als een restant van de volksvreemde elites opzijgeschoven. Het begrip ‘Europese solidariteit’ klinkt daardoor steeds holler. Als een cynische grap die evolueert in de richting van complete onverschilligheid.

De huidige wantoestanden zijn het gevolg van een halve eeuw beleid dat bestond en bestaat uit improvisaties op korte termijn, op het inzetten van politieagenten en grensbewakers, maar ook op technologieën, databanken en controlekamers die aan de lopende band illegaliteit produceren. Het is een beleid dat gebaseerd is op ontkenning. Europa besteedt haar verplichtingen ten opzichte van vluchtelingen liefst uit aan andere landen. Zo ver mogelijk uit het zicht, als het ware. We willen het oplossen via opvang in de eigen regio’s, maar landen als Libanon en Jordanië zitten nu al vol en vreemd genoeg blijft het stil over de impact van de militaire interventies door Europese landen in Afghanistan, Irak, Libië en over de ‘indirecte’ oorlogen in Syrië, Jemen, Somalië of in de Sahel.

​ONZE EUROPESE BELEIDSMAKERS ORGANISEREN DEZE CRISIS EIGENLIJK ZELF.

De vluchtelingen die we op zee redden, worden op een en dezelfde plek gedumpt. En wanneer de kampen aan onze grenzen overvol zijn, ontstaan er humanitaire rampen die zowel de vluchtelingen als de lokale bevolking teisteren. De door Europa gefinancierde – en in Italië getrainde – Libische kustwacht ‘redt’ mensen op zee om hen meteen terug te brengen naar de Libische kampen en slavenmarkten, lees: in de handen van mensensmokkelaars en warlords. Inmiddels wordt er, ook in de media, met scherp geschoten op mensen die proberen de grens over te steken. Zo feliciteerde president Von der Leyen de Griekse grensbewakers voor de puike manier waarop ze pal stonden voor Europa.

Lees verder: https://www.ntgent.be/nl/nieuws/laten-we-europa-re-humaniseren